Witte plavuizen
Ik weet nog dat ik de keuken in dit huis voor "t eerst zag en me afvroeg hoe een mens kan besluiten om witte plavuizen in een keuken te leggen. Niet dat het veel uitmaakte want ik wist toch al dat we dit huis gingen kopen. Leuke buurt, leuk huis, leuke prijs. Na een weekend muren sausen trokken we erin en besloten om nog maar geen overgordijnen achter te kopen want we gingen toch de keuken verbouwen.
Na een paar maanden knapte de knop van de magnetron af. Geen nood, met een geiserknop ging het ook en met de verbouwing zou er toch nieuwe inbouwapparatuur komen. Met regelmaat bedachten we een verbouwplan. Eerst wilden we op de garage een extra verdieping, maar dat vonden de buren niet leuk. In de koelkast ging het lichtje stuk, maar met een beetje plakband ging het nog. Het volgende plan was om de achterkamer uit te breiden maar dat leverde enkel de mogelijkheid om aan een grotere tafel te gaan eten en dat was niet genoeg motivatie voor een hele verbouwing. De oven van het gasfornuis ging kuren vertonen. Als Martin met zijn dochter een cake wilde bakken leek het alsof de landingsbaan van het vliegveld in de buurt toch stiekem in gebruik was genomen. Diepvriespizza's bakken ging nog net.
Ik merkte inmiddels dat de mensen in de buurt, die naar hartelust serres aanbouwden of complete verdiepingen op garages zetten, ons niet meer serieus namen met onze verbouwplannen. De luxaflex in de achterkamer begaf het en ik bedacht me toen ik met haaknaald probeerde het ding provisorisch te repareren dat er nu toch eens iets moest gebeuren. Iets drastisch.
Nog geen uur later surfte ik over de elektronische snelweg op jacht naar ons droomhuis. Het moest wel hier in de buurt zijn en voldoen aan het gevoel wat we dachten te zullen krijgen als we die verbouwing achter ons zouden hebben. Tot mijn stomme verbazing stribbelde Martin niet tegen. Om hem achter de tekentafel te krijgen was een probleem maar bij hoopvolle vrouwen in opgepoetste interieurs vrijblijvend rondlopen vond hij wel leuk. Langzaamaan bleek dat ons nieuwe huis wel erg veel op ons huis moest lijken maar dan ietsje groter. We woonden inmiddels al tien jaar met de witte plavuizen en peuter Sebastiaan nam nu met zijn vrienden met schoenmaat 41 een behoorlijk deel van de leefruimte voor zijn rekening.
De bezoekjes aan de hoopvolle huisvrouwen leverde voldoende inspiratie om een nieuw verbouwplan te maken en 5 weken geleden zijn tot mijn grote vreugde de witte plavuizen afgevoerd.
Daarna volgde de periode waarvoor mensen mij steeds gewaarschuwd hebben. Het grote afzien. Tot nu toe viel het kamperen in eigen huis reuze mee. Toegegeven, met de hand afwassen doet je verlangen naar een afwasmachine en met wasmanden door de straat zeulen gaat ook vervelen maar we wisten nu eindelijk wat we wilden, dus even doorbijten. Hoewel we van de herrie en de troep steeds chagrijniger werden gaven we geen krimp. Dit alles gaat immers tot veel woongenot leiden, nog even volhouden. Eindelijk uit de wachtstand die een decennium duurde. Nog even en dan gaat het nieuwe leven van start, zo dacht ik tot gisteravond.
Martin en ik liepen door de nieuwe kamer te genieten van het uitzicht op de tuin die we nu aan ons woongenot kunnen toevoegen. In gedachten zag ik me al samen met mijn lief nestelen op een nieuw te kopen bank met een wijntje in de hand. De kou buitensluitend door prachtig nieuwe overgordijnen. Wat een geweldig idee om hier een plekje met z"n tweeën te hebben mijmerde ik.
"En dan hier een hoge tafel en een flatscreen computer," onderbrak mijn echtgenoot mijn mijmeringen wreed. "Heerlijk zo"n nieuwe werkplek vind je niet?"
De plavuizen zijn weg maar ik vrees dat het nog even gaat duren voordat er nieuwe gordijnen hangen.
| vorige: | Kleinood |
| volgende: | Het grote geheim |