Beestencomplot
We gingen voor Elise naar de geitenboerderij om geitjes te aaien en we kwamen terug met een konijn. Dieren hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Elise. Ze zit de halve dag kartonnen fotoboekjes van beesten te bekijken en met name van koeien wordt ze erg opgewonden. Is het omdat het enige woord wat ze met het grootste gemak kan zeggen "Boe" is, of is het omdat kinderen van deze generatie al zo ver geëvolueerd zijn dat ze instinctief weten dat het merendeel van hun voeding afkomstig is van deze dieren. Maar niet alleen kleine kinderen zoals Elise zijn snel gecharmeerd van dieren, haar vader is dat nog steeds. We hebben daardoor een indrukwekkende verzameling beesten in ons twee-onder-een kap huis. Onze bejaarde kat, twee cavia's, een kikker en verspreid over zes aquaria zo'n veertig vissen. Daarvoor hebben we al twee woestijnratjes, een dwergmuis, een zoetwaterkreeftje, een aantal vissen, zeker zes zebravinkjes, een Vlaamse reus en zelfs drie ganzen versleten.
In het voorjaar kwam Martin eens met drie jonge gansjes thuis. Ze liepen de hele dag achter ons aan en zaten sneu te piepen als ze niet met ons mee konden. Ze gingen zelfs in het weekend mee in de auto. We hebben veel lol gehad toen ze leerden zwemmen in het meer en prachtig was het toen Martin ze vliegles gaf door hard van ze weg te lopen of te fietsen. De hele buurt liep uit om te kijken. Heel schattig, maar wij moesten al snel in winterjas met ze in de tuin zitten omdat de steeds groter wordende donsjes om de drie minuten iets lieten vallen. Toen de postbode die al glibberend over de uitwerpselen een brief probeerde te bezorgen opgewacht werd door drie nijdig blazende ganzen heb ik besloten dat het wel genoeg was. De ganzen moesten terug naar de vijver.
Niet ieder dier is welkom in ons huis. Ik heb er een heleboel buiten de deur weten te houden. Het heeft me de grootste moeite gekost om de komst van een rat tegen te gaan (Martin heeft er uiteindelijk één aan zijn neefje kunnen slijten) en ik weiger om weer aan zebravinken te beginnen. Zebravinken hebben de neiging om de hele dag te zitten toeteren terwijl ze indrukwekkende hoeveelheden stof door het huis verspreiden. Verder vind ik dat we geen plaats hebben voor een groep kippen om van de haan met bijbehorend geluid maar te zwijgen. Het laatste offensief was de redenering van Martin dat we geen hondje hoefden te hebben voor Sebastiaan omdat we in plaats daarvan ook een fretje zouden kunnen nemen. "Nee, nee, nee, en nog eens nee!"
En nu in een onbewaakt ogenblik hebben we er een konijn bij gekregen. Er stond een mooi groot binnenhok te koop wat me wel geschikt leek voor onze cavia's. Toen ik er naar informeerde bleek er een konijn bij te horen. Laat dat nu net het konijn zijn waar Sebastiaan even daarvoor mee had staan kroelen. En is het niet zo dat konijnen heel goed met cavia's samen kunnen leven. "Mama mag het?" smeekte Sebastiaan. "Vooruit dan" zei ik weifelend terwijl ik naar een enthousiast knikkende Martin keek. "Als hij zich niet gedraagt wil ik wel terugbrenggarantie" waarschuwde ik de boerderijmedewerker. De man knikte grijnzend alsof ook hij deel uit maakte van het beestencomplot. Ik gaf me gewonnen en genoot de rest van de dag van man en kinderen die bezig waren met het installeren van de nieuwe huisgenoot.
| vorige: | Mijlpaal |
| volgende: | Stoere jongens, Hollandse knap |