Prooi
Lui open ik mijn ogen en kijk recht in de ogen van het roofdier. Hij ligt plat op zijn buik en staart me aan terwijl zijn staart begint te zwiepen van opwinding. Waarom heb ik deur niet goed dichtgedaan gisteravond vraag ik me af. In de hoop dat hij me met rust laat vermijd ik oogcontact maar het is te al te laat. Enthousiast springt onze kat op het bed en duwt zijn kop tegen mijn gezicht. Ik aai hem onder zijn kin en weet dat verder slapen nu uitgesloten is. Tevreden spinnend nestelt hij zich tegen me aan.
Ik blijf het bijzonder vinden dat zo'n beest zo duidelijk geniet van gezelligheid. Mijn eerste herinnering aan het fenomeen poes was toen ik als klein meisje ging logeren bij mijn nichtje. Ze hadden twee Siamese katten die geweldig om eten konden zeuren en die de ochtend begonnen met een rondje langs de bedden. Helemaal stil lag ik te hopen dat ze me niet voorbij zouden gaan. Ademloos kon ik genieten van een zacht en warm lijfje tegen me aan. Net zoals mijn oma kon genieten van mij wanneer ik op zaterdag-ochtend bij haar in bed kroop en zij zachtjes mijn rug krabbelde.
Onze kat is al veertien jaar bij ons. Het jonge katje, donkergrijs met de grote witte poten, is nu een stevige je-weet-wel-kater op leeftijd. Hij is gekomen toen Martin en ik gingen samenwonen, hij heeft ons in onze trouwauto de straat uit zien rijden en hij was niet bij me weg te slaan toen ik zwanger was van Sebastiaan. Hij heeft zeven levens verspeeld door evenveel keer van drie hoog van het balkon te vallen en zijn één na laatste door een tik van een auto en hij is voor Elise het meest opwindende wat we in huis hebben. Ook deze ochtend begint ze zodra ze hem ziet opgewonden met haar armpjes op en neer en te slaan terwijl ze uit alle macht bij hem probeert te komen. " Hûh!" zegt ze gebiedend maar zo werkt het niet bij katten.
Katten zijn ongelofelijk eigenzinnige beesten. Ze doen precies waar ze zin in hebben. Ze bepalen zelf wanneer het tijd is om te slapen, om naar buiten te gaan, om zich te wassen, of om gezellig te zijn. Ze lijken, in tegenstelling tot honden, niemand nodig te hebben. En dat vind ik de charme van een kat. Er woont een roofdier in je huis dat er voor kiest om bij je te blijven, uit eigen vrije wil. Een beest dat zich soms verwaardigt om jou het plezier van zijn aanwezigheid te gunnen.
Elise laat het er niet bij zitten ze wurmt zich op haar buik stukje bij beetje vooruit. Het is nog geen echt kruipen wat ze doet maar het lijkt al een beetje op het kruipen van een commando onder vuur. Ze tijgert en komt steeds dichterbij haar prooi. Onze kat, die met zijn rug naar haar toe zit, heeft ogenschijnlijk niets door. Elise komt nu gevaarlijk dicht bij zijn staart. Ze zucht ingespannen en rekt maximaal om hem te pakken. Nog net op tijd komt hij in beweging om zich net buiten haar bereik te gaan zitten wassen. "Hûh!" zegt ze teleurgesteld.
| vorige: | Bloemen en bijen |
| volgende: | Net echt |