Opgewekt
Laatst werd onze serene nachtrust wreed verstoord. Een hoog doordringend elektronisch signaal sneed door merg en been. Totaal ongepast in een lommerrijke omgeving van tuinhuisjes waar wel water maar geen elektriciteit is. Het duurde even voor ik tot de conclusie kwam dat het elektronische wekkertje waar ik voor Sebastiaan een batterijtje in had gedaan piepte. Ik had al jaren geen wekker meer gehoord. We hebben immers Sebastiaan die klokslag zeven uur wakker wordt. Juist daarom had ik hem een klokje gegeven om ons de mogelijkheid te geven om uit te slapen tot acht uur.
"Iris, wat is dit nu weer!" riep Martin beschuldigend vanuit zijn slaapzak. "Wekkertje bij Sebastiaan, snel anders worden ze wakker," antwoordde ik in telegramstijl. Met een verwensing sprong Martin uit zijn slaapzak een stootte zijn hoofd tegen de olielamp die boven hem hing. Met twee grote stappen was hij bij het laddertje naar Sebastiaan's bed en supersnel drukte hij het wekkertje uit. Even lieten we beiden de stilte op ons inwerken en opgelucht haalden we adem toen bleek dat Sebastiaan en Elise bleven slapen. Gelukkig. "Morgen gooi ik dat ding weg," bromde Martin terwijl hij zich in de slaapzak werkte. "Als het maar geen repeteerwekker is," mompelde ik voorspellend terwijl ik me weer omdraaide. Nog geen tien minuten later begon het ding weer te piepen. Nog sneller had Martin het te pakken om het een seconde later door de deur naar buiten te smijten. "Ziezo!"
Het geluid was weliswaar zachter maar voor mij niet zacht genoeg. Het onding bleef hardnekkig piepen en bovendien moest ik ineens naar de wc. Met moeite kroop ik over Martin heen en met veel herrie trapte ik tegen de klompen voor de buitendeur aan. Er klonk een proest uit de slaapzak. "Liefje wat sluip je mooi."
Op blote voeten liep ik door het natte gras en peuterde de batterij uit het onding. Eindelijk konden we weer proberen te slapen. Vreemd dat ik na al die jaren nog steeds niet het exacte moment heb meegemaakt waarop ik in slaap val. Het is alsof je hoofd als een computer steeds meer programma's afsluit totdat je enkel nog een paar basale dingen zoals een kindergeluidenregistratieroutine hebt lopen. Als je op het inslapen zelf gaat letten blijf je ergens in het afsluitproces hangen en gaat het niet.
En nu zit er een piep in huis. Vanmiddag hoorde ik al iets maar ik kon niets vinden. Ongeveer iedere vijf minuten komt er een harde piep uit de studeerkamer, of van de overloop dat is niet duidelijk. Nu het nacht is en alle andere geluiden in huis zijn verstomd lijkt het of de piep harder wordt. Elise werd er net even wakker van maar sliep gelukkig weer door en nu is het wachten op de volgende piep. Er is geen sprake van dat inslapen gaat lukken. Martin, de held, gaat de volgende piep opwachten zodat hij piep voor piep dichterbij zijn prooi zal komen. Bij iedere piep hoor ik hem stommelen. Bij iedere piep vrees ik voor zijn humeur. Maar bij de piep die Elise definitief wakker maakt hoor ik een triomfantelijk," Aha!"
Terwijl ik Elise de borst geef sloopt Martin onze brandmelder die het nodig vond om ons te waarschuwen voor een lege batterij. Zachtjes leg ik Elise weer in bed en kruip dicht tegen Martin aan. Zonder enig probleem sluiten mijn hersenen een voor een de actieve programma's. Zonder me druk te maken of mijn eigen brandinstinct nog actief is, val ik ongemerkt als een blok in slaap.
| vorige: | In verwachting |
| volgende: | Bloemen en bijen |