De wraak van Gore
Het is vandaag miezerig weer. Het lijkt wel of alles extreem gaat met het weer de laatste tijd. We waren de effecten van de storm nog niet te boven en de volgende waarschuwing over een dikke laag sneeuw diende zich aan. En nu is het extreem vies nat weer, een verregende zondag. De kinderen vervelen zich en ik weet ook even niet iets leuks te verzinnen. Het gaat een heel lange dag worden, vrees ik.
De extreem warme zomer is me prima bevallen. Hoewel er in de media regelmatig waarschuwende geluiden te horen waren over het opwarmen van de Aarde genoten de kinderen en ik van de talloze keren dat we in het meer konden zwemmen. Sebastiaan beleefde diverse avonturen door met een snorkel en duikbril achter dikke snoeken aan te zitten. Ik genoot ook want ik heb de poezige eigenschap om me te wentelen in warmte. Terwijl mijn collega's geen oog dicht deden vanwege de klamme hitte lag ik 's nachts bij dertig plus opgekruld onder het dak heerlijk te slapen. Warm tot op het bot.
Tijdens het extreem warme najaar verscheen de film van Al Gore met zijn ongemakkelijke waarheid. Ik heb deze film een paar weken geleden gezien en de schokkende waarheid laat me niet los. Eerst keek ik met enige scepsis naar de man die met een glimmend strakgetrokken gelaat de camera in keek. Straks schieten de nietjes nog los als hij lacht, dacht ik, maar er viel niets te lachen. De documentaire liet deze bevlogen man zien tijdens een van zijn vele openbare spreekbeurten waarbij hij een liftje nodig had om de hoogte van de laatste CO2 meting te laten zien. Veel hoger dan hij kon aanwijzen vanaf het niveau wat de laatste eeuwen gebruikelijk was. De aaneenschakeling van smeltende gletsjers, overstromingen en kooldioxide uitstoot gaf me het gevoel dat ik me steeds kleiner en nietiger ging voelen. De typisch Amerikaanse melodramatische effecten misten hun doel niet. Terwijl Gore kinderen adviseerde om aan hun ouders te vragen waarom ze hun leefmilieu verzieken vroeg ik me af of ons huis wel boven zeeniveau ligt. We gaan nog meemaken dat de boel onderstroomt.
Gelukkig gebruiken we al jaren groene stroom en ook sla ik mezelf op de borst dat we op gas rijden, maar het ongemakkelijke gevoel blijft. Braaf doe ik lampen uit die onnodig branden. Wat kan je doen? Vliegvakanties, hoe leuk ook, zijn nogal vervuilend maar ben ik bereid om de zonvakanties op te geven? Autorijden is ook geen goed idee. Per kilometer laat je een ons kooldioxide vrij want je verbrandt 100 ml brandstof. Stel je voor dat de boel niet uit je uitlaat vloog maar als een blokje boter op de weg bleef liggen. Een weg met gemiddeld een 1 auto per seconde zou op een drukke dag 11 pakjes boter op een meter hebben liggen, 1000 kg in een jaar.
Ik word niet vrolijk van deze dag en mijn milieuoverpeinzingen en stel voor dat we met z"n allen naar het natuurmuseum gaan. Even er tussen uit op een verregende vrije dag. Genieten van de natuur maar niet nat worden. De kinderen lijkt het wel wat en de dag lijkt warempel nog leuk te gaan worden. Voor "t gemak nemen we plaats in onze op gas gestookte auto. Om nu vanwege het milieu tien kilometer door de regen te gaan fietsen is ook een beetje overdreven, nietwaar? Martin doet de sleutel in het contact, er volgen een paar moeizame geluiden en verder gebeurt er helemaal niets. Ook de volgende pogingen leveren geen resultaat. Volgens Gore zou ik blij moeten zijn dat onze atmosfeer twee kilo rotzooi mist maar ik baal als een stekker.
| vorige: | Sprong in het diepe |
| volgende: | De kikker in mij |