Chinees

slechtmindernormaalgoedbest


Terwijl mijn tafelgenoten zich installeren kijk ik om me heen. Ter ere van de verjaardag van onze vriend zijn we bij de Chinees. Traditie maar anders omdat hij een vriendin heeft meegenomen. Het is een vertouwde omgeving maar minder druk dan we gewend zijn op een vrijdagavond. Zou de crisis hier ook zijn toegeslagen?
We krijgen de menukaarten van de Chinese vrouw die hier al minstens twintig jaar bedient. Ze ziet er moe uit. Ze vraagt wat we willen drinken en ze loopt met de menukaarten naar achteren. Onderweg controleert ze geroutineerd iedere tafel om te zien of alles in orde is. We studeren op onze menukaarten en ik merk dat ik wel trek heb. Omdat we er niet uitkomen beslist onze tafelheer dat twee verschillende rijsttafels voor iedereen vast genoeg keuze en voedsel zullen bieden.
We maken kennis met de vriendin en ik kan het niet laten om te kijken naar mijn omgeving. Ineens kijk ik recht in de ogen van een bekend gezicht. Ik wend mijn blik af want ik kan me niet herinneren waar ik deze man van ken. Terwijl het gesprek gaat over favoriete televisieseries probeer ik me te herinneren wie deze man kan zijn. Tegenover hem zit een vrouw met blond haar. Ik zie haar gezicht niet. Ze komt me niet bekend voor. De Chinese ruimt vakkundig hun tafel af en verdwijnt met een indrukwekkende stapel schaaltjes richting keuken. Waar ken ik die man van?
Het is mijn beurt om te vertellen wat ik door de week doe en even concentreer ik me op het gezelschap. Prettig, genieten van het gezelschap en de omgeving, even uit. De Chinese komt terug en zet rechauds op onze tafel. Haar gezicht staat strak, ze maakt geen oogcontact en beent gehaast weer weg. Ineens weet ik wie die man is. Het is een vriend van onze buren maar de vrouw tegenover hem is niet zijn vrouw. Ze zitten geanimeerd met elkaar te praten. Het zal toch niet zijn scharrel zijn?
Een student die het jonge broertje van onze premier zou kunnen zijn komt wat onhandig onze tafel dekken. Wij zitten inmiddels op een droogje maar dat lijkt hij niet door te hebben. Hij is nog niet weg of de Chinese komt terug met onze rijsttafel. Een indukwekkende hoeveelheid bakjes met heerlijk geurende gerechten wordt voor ons uitgestald. “Het lijkt wel Sinterklaas!” zeg ik verrukt terwijl de verrassing aan gerechten wordt uitgebreid. Bij de Chinese kan er geen lachje vanaf. Pas wanneer onze vriend haar vraagt of hij een foto van haar en de geweldige rijsttafel mag maken lijkt ze uit haar robotstaat te ontwaken. Er kan precies één glimlachje vanaf, en weg is ze. Met de student in haar kielzog verdwijnt ze richting het stel. Ze willen afrekenen. De blonde vrouw staat op en draait zich om haar jas te pakken. Het is een meisje van een jaar of zestien. Het is natuurlijk zijn dochter! Gelukkig, hoewel het feit dat hij hier alleen met haar zit zowel een goed als slecht teken kan zijn.
Ik richt me vol overgave op de verukkelijke hapjes die we in gezelligheid laten rouleren. De vriendin blijkt een aanwinst te zijn. Als onze vriend een kat was zou hij nu spinnen. Mijn echtgenoot aait me soms over mijn rug en ik voel me prettig. Ik kijk naar de Chinese die geërgerd kijkt naar de onhandigheid van de student. Er klopt iets niet. Er mist hier iemand. Haar zus, of haar man. Ik heb hier nog nooit studenten in de bediening gezien. Er is vast iets naars in de familie gebeurd. Ik kijk naar onze vriend. Innig tevreden de avond heeft iets aan glans verloren.

vorige:Leasehond